maandag 27 juli 2015

Wie het kleine niet eert...

Waardering voor de kleine dingen des levens
Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Oftewel, je zou ook waardering moeten hebben voor kleine dingen. Cliché, maar in mijn optiek o zo waar.
Ik vind kleine dingen heel belangrijk. Omdat het juist de kleine dingen zijn die mijn leven leuker, mooier en vaak ook eenvoudiger maken. Lekker in de tuin zitten, genieten van een kopje thee, een mooie fietstocht maken, kroelen met de poezendiva's, eindelijk weer eens een eekhoorn spotten, naar de wolken staren en er de gekste figuren in zien, bowlen met mijn leasedochters, patat met mayo van Bram en zien hoe je verhuizing gestaag vordert zijn geen grootse en meeslepende dingen, hoewel die verhuizing wel natuurlijk... Maar wat zijn deze relatief kleine en eenvoudige dingen feestvreugdeverhogend!

Consuminderen met Plezier
Het blog dat ik schrijf, gaat over consuminderen, besparen, bewust kopen en alles wat daar maar enigszins mee samenhangt. En dus lijkt het mij logisch dat ik ook waardering heb voor de kleine dingen des levens. Er bestaan tenslotte niet voor niets uitdrukkingen als 'klein, maar dapper' en 'klein, maar fijn'. Hoe fijn klein kan zijn, is mij eens te meer duidelijk geworden. Dat klein een relatief en te betwisten begrip is, ook...

Toen ik nog anonieme reacties op mijn blog plaatste, kreeg ik heel soms reacties in de trant van 'hou op met dat gezeik over 25 euro, waar maak je je druk om?' Sinds ik geen anonieme reacties meer plaats, krijg ik dergelijke reacties ook niet meer, maar daar gaat het hier niet om. Van dergelijke reacties viel ik namelijk echt van mijn tak. Blijkbaar zijn er mensen die 25 euro niet de moeite waard vinden om je druk over te maken. Vijfentwintig euro! Da's toch geen lullig bedrag? Ik was echt hoogst verbaasd, kan ik je melden. En natuurlijk kan ik me voorstellen dat je brein psychologisch gekleurd wordt door de hoogte van bedragen. Zo is een bedrag van 25 euro peanuts als je bijvoorbeeld een huis koopt. Maar... als je zoon van 5 jaar 'zomaar' 25 euro krijgt van opa en oma, is dat toch geen kattenpis?

Klein is fijn!
Voor mij is 25 euro in ieder geval een bedrag dat de moeite waard is. Je zult het maar tekort komen in de supermarkt, krijg je toch echt je boodschappen niet mee... Sowieso vind ik dat klein ook heel fijn kan zijn, kijk maar eens naar mijn huisje in het bos in Drenthe...

Een goed voorbeeld dat klein fijn is en dat heel veel kleine beetjes samen een grote maken... In mijn boekenverkoopwinkeltje bij Bol plaatste ik dit jaar een groot aantal boeken. Inmiddels heb ik mijn winkeltje (definitief) gesloten, omdat ik vrijdag ga verhuizen. De boeken die ik niet verkocht heb, heb ik gedeeltelijk weggeven en er gaat nog een deel naar de kringloopwinkel in Dordrecht. Vind ik trouwens ook leuk; weggeven.
De boeken die ik wel verkocht heb, brachten per boek in de regel niet heel veel op, gemiddeld tussen de drie en zeven euro. Dan heb je het over boeken die mij gemiddeld tussen de 15 en 20 euro gekost hebben. De netto opbrengst per boek is dus best klein. Maar, klein is fijn! Want nu, aan het einde van de rit, kan ik concluderen dat al die fijne, kleine boekverkopen toch een slordige 1.250 euro hebben opgebracht! Natuurlijk heb ik zelf veel meer voor die boeken betaald, maar als ik ze niet verkocht had, had ik er geen 1.250 euro aan over gehouden. En die 1.250 euro vind ik een heel aardig kapitaal! Een paar maanden geleden kocht ik hiervan voor 200 euro eindelijk de zo door mij begeerde Philips Hue-lampensfeerverlichtingsset (lees hier wat dat is) voor mijn huisje in het bos. En ergens in oktober koop ik een tweede Philips Hue voor mijn nieuwe appartement in Amsterdam. Ik ben zo blij met Philips Hue, voor mij is dat echt de bom!
Voor de rest van het geld heb ik nog geen specifieke bestemming, maar met de op handen zijnde verhuizingen, komt dat vast wel goed. En wat heerlijk dat er nu veel andere mensen blij zijn met mijn boeken! En wat heerlijk dat ik al deze verkochte boeken niet meer hoef mee te verhuizen naar mijn, veel kleinere, woning in Amsterdam! Less is more! Weer een stap verder in de richting van een eenvoudiger leven...

Als je het kleine eert, wordt het vanzelf meer weerd!
Moraal van dit verhaal; alle kleine beetjes helpen echt, vele kleintjes maken zeker een grote, klein is superfijn en als je het kleine eert, wordt het vanzelf meer weerd, ook al is het in je eigen belevingswereld...

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Dat kan!  Klik 
hier en like...  

vrijdag 24 juli 2015

Waar is het weekmenu toch gebleven?

Waar is ie toch?
Bijna iedere week maakte ik een weekmenu. En bijna iedere week plaatste ik dat weekmenu op dit blog. Maakte en plaatste, ja. De afgelopen weken, inmiddels maanden, heb ik geen weekmenu meer gemaakt. En het klopt, dat heeft alles te maken met onze op handen zijnde verhuizing.

In eerste instantie maakte ik nog een weekmenu. Normaal gesproken wijk ik daar regelmatig vanaf. Zo gaat dat hier en dat is prima. Op een gegeven moment kon mijn hele weekmenu zo hupsakee de vullisbak in. Ook geen probleem, zolang we maar geen eten weggooien en dat doen we nog steeds niet.

Het maken van een weekmenu is hier momenteel zinloos. Het kan wel, maar dan krijg je zoiets als maandag sushi eten met Ayca, dinsdag patat, woensdag naar Baloe Beer met Aylin, donderdag shoarma en vrijdag bloemkool. Vervolgens blijken we toch geen tijd te willen maken om bloemkool te koken en eten we alsnog salade of zo, ik noem maar wat. Leuk weekmenu voor jou om te lezen, maar je hebt er geen bal aan...

Vriezer leegeten
Omdat we volgende week verhuizen, zou het handig zijn om nu de vriezer leeg te eten. Maar..., zzzzucht, het komt er gewoon niet van. We hebben bijvoorbeeld nog biologisch buikspek in de vriezer, vinden we allebei superlekker. Nadeeltje 1; het duurt even voor het klaar is. Nadeeltje 2; het moet lekker langzaam garen in de oven. In Dordrecht lukt het ons niet dit klaar te maken vanwege tijdgebrek en 's avonds druk bezig zijn met dozen naar de opslag brengen, naar de Praxis en zo. In Drenthe hebben we geen oven... Het komt allemaal goed, daar gaat het niet om en het is natuurlijk niets in vergelijking met de wereldproblematiek en volgende week maakt Martin echt een keer buikspek (toch Mart?), maar... een weekmenu lukt nu dus even niet.

Weekmenu = gezonder eten
Ik mis mijn weekmenuutje wel! Of liever gezegd ik mis het eten van groenten. Momenteel eten we 's avonds weinig groenten. Voor ons doen dan hoor, want het valt stiekem best mee... Vrijwel iedere morgen drinken we een groente-fruit-slowjuice-sappie, als lunch eet ik veel salades en ook 's avonds eten we regelmatig salade. Toch eten we veel minder groenten en veel minder gezond dan anders. En de frietjes komen echt mijn neus uit. Je wil trouwens ook niet weten hoeveel liters Coca Cola er nodig zijn om mij op de been te houden en mijn tempo hoog...

Door het maken van een weekmenu eten wij dus veel gezonder en gevarieerder, heb jij dat nou ook (als je tenminste ook een weekmenu maakt)? Ik ben dan veel bewuster met voeding bezig, bedenk lekkere recepten en nu gooien we er maar wat in, zeg maar...

Wanneer komt ie terug dan?
Toch denk ik dat het weekmenu de komende weken nog niet terugkeert. Want te druk, te onregelmatig, te veel, te... te... te...

Het komt een keer terug, dat beloof ik de trouwe aanhangers van mijn weekmenu. Tot die tijd is mijn weekmenu op vakantie en rommelen we maar wat aan... In ieder geval; eet smakelijk!

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Dat kan!  Klik hier en like...  

donderdag 23 juli 2015

De laatste woensdag...

Negen jaren lang...
Negen jaar lang. Negen jaar lang komen ze hier iedere woensdag. In eerste instantie samen, later om de beurt. Mijn leasedochters. De afgelopen negen jaar was hier iedere woensdag een van hen beide. Om te eten. Om te kletsen, Om huiswerk te maken. Om cakejes te bakken. Om hartsgeheimen te vertellen. Om ervaringen te delen. Om te lachen. Om te knutselen. Om dingen te leren. En ook zomaar, voor de gezelligheid... Bijna iedere woensdag... Schoenen uit in de gang, tassen werden neergegooid daar waar ze terecht kwamen, jassen op de bank en een steevast 'wat eeeeeten we?' bij binnenkomst. Heerlijk!

Heilige woensdag...
Het woensdagavondfeest ging alleen niet door als wij weer eens op reis waren en een heel enkel keertje als een van ons ziek was. Zij kwamen bijna altijd. Ook als ze ziek waren, nooit waren ze te ziek om niet bij ons te komen. En zelfs nu Ayca van bijna 18 steeds meer een eigen leven leeft (zoals dat ook hoort), komt ze trouw iedere woensdag langs. En lukt het een keer niet op woensdag, dan komt ze op dinsdag. Of maandag. En ook al zien we de dames regelmatig op andere dagen, komen ze soms logeren in Drenthe en maken we heel veel leuke uitstapjes op zaterdag, de woensdag is heilig voor ons. Martin's collega's weten dat hij op woensdag om 16.00 uur naar huis gaat. De meisjes gaan voor het werk...

Einde van een tijdperk...
De woensdag was heilig voor ons. Was, want aan al die mooie, leuke, gezellige woensdagavonden komt nu een eind... Logisch gevolg van onze verhuizing. En natuurlijk blijven we onze meiden zien. Ook in Drenthe. Ook in Amsterdam. En natuurlijk gaan we skypen facetimen. Maar toch, een beetje weemoedig word ik er wel van...

De afgelopen weken deden we extra veel leuke dingen. Omdat het kan. Zo gingen we vorige week maandag naar het favoriete sushi-restaurant van Ayca. Woensdag gingen we met Aylin naar Baloe Beer, haar lievelingsrestaurant. Baloe Beer heeft trouwens een zeer uitgebreide glutenvrije kaart, maar dat terzijde. We gingen vaker dan ooit een ijsje eten (sinds dit jaar driehie bolletjes!) bij La Venezia. Bezochten een paar keer Mc Donalds en we hielden een ouderwets gezellige sjoelavond. Met Coca Cola en Oreo's, wat dacht je dan?

De laatste woensdag...
Gisterenavond was dan echt de laatste woensdagavond. Aylin van bijna 13 vindt het stom dat we verhuizen 'net nu zij naar de middelbare school gaat'. Een signaal waar we echt iets mee doen... Ayca van bijna 18 begint de mogelijkheden te zien... 'Zegguh als ik volgend jaar stage ga lopen op Schiphol, kom ik bij jullie wonen, dan weet je dat vast!'. Hi, hi, leuk he?

Gisterenavond was 'de bonte avond'. Na een bezoek aan Mc Donalds (leve de glutenvrije burger!), gingen we... bowlen! Twee uur lang maakten we de bowlingbaan onveilig. En wat hebben we gelachen en wat hebben we genoten.

De beste leasedochters van de wereld. En de leukste, stoerste, mooiste, grappigste...
En zo werd deze laatste woensdag met onze meisjes een onvergetelijke. Wat gaan we ze missen, onze lieve, stoere, sterke en prachtige leasedochters van wie we zo veel geleerd hebben en die zo belangrijk voor ons zijn.

We komen heel snel naar Dordrecht om jullie weer te zien (waarschijnlijk veel sneller dan jullie verwachten, hi, hi).

Dank jullie wel, lieve Ayca, Aylin en mama Gul voor al die mooie jaren samen in Dordrecht. Martin en ik kunnen ons geen betere leasedochters wensen!

Tot gauw! xxx

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Dat kan!  Klik hier en like...  

woensdag 22 juli 2015

Nieuwe buren voor onze buren!

Ons huis is definitief verkocht!
Onze buren krijgen nieuwe buren... Jaaaaa, eindelijk is het definitief; ons huis is verkocht! Dolletjes blij zijn we hiermee, want het was best een beetje spannend de afgelopen week en ook helemaal niet leuk, maar goed, het leven lacht ons nu weer toe!

Maar pfffff, wat een gedoe is dat zeg! Echt, ik kan er met mijn pet niet bij... In dit land hebben we werkelijk overal regeltjes en wetjes voor, behalve voor de verkoop van je huis of in ieder geval over de informatie over de definitieve verkoop...

Lekker duidelijk, maar niet heus...
Bij mij (en waarschijnlijk honderdduizenden andere huizenverkopers) bestaat grote onduidelijkheid over of je huis daadwerkelijk verkocht is of toch niet... Je verkoopt je huis onder voorbehoud van financiering en als die datum verstreken is, mag de koper geen uitstel voor financiering meer aanvragen. Maar... je huis is dan nog niet definitief verkocht...
Mocht de koper gebruik willen/moeten maken van de ontbindende voorwaarde van financiering, dan kan dit (in de regel) nog 1 werkdag na het verstrijken van de datum voorbehoud financiering. Tot zover is het nog redelijk duidelijk, toch?
Maar dan... Wie informeert de verkoper na die werkdag of de koop rond is? Volgens de notaris moet de koper of de financieel adviseur van de koper dit doen. Volgens hypotheekverstrekkers moet de notaris dit doen. Er zijn notarissen die zeggen dat zij dit niet mogen i.v.m. privacy-regeltjes... En dus informeert niemand de verkoper...

Geen bericht is goed bericht?
Concreet; ons voorbehoud financiering liep afgelopen vrijdag af. Kopers hadden tot en met maandag de 20e de tijd de koopovereenkomst te ontbinden. Zou dit tot 00.00 uur kunnen? Dinsdagochtend hadden we niets vernomen. Niet van de kopers. Niet van de financieel adviseur van de kopers. Niet van de notaris.

Dus belde ik met de notaris die mij informeerde dat zij nog geen hypotheekstukken van de koper ontvangen had en dat ik bij de financieel adviseur van de koper moest zijn voor uitsluitsel. Nou vind ik die financieel adviseur een verschrikkelijke vent, dus daar had ik helemaal geen trek in. Bovendien beloofde deze verschrikkelijke financieel adviseur weken geleden al dat de financiering voor kopers geen enkel probleem zou zijn (dat vind ik sowieso heel raar, dat je dat doet als financieel adviseur...) totdat er vorige week dus toch problemen met de financiering ontstonden of in ieder geval werden gesuggereerd... Hoe betrouwbaar is zo'n financieel adviseur eigenlijk?

Wat we zeker weten, is dat ons huis formeel en officieel verkocht is. Mochten de kopers de financiering toch niet rond krijgen, dan zijn ze ons in ieder geval 10% van de koopsom verschuldigd en kunnen we navordering eisen. Helemaal definitief en zeker wordt de verkoop van je huis pas op de leveringsdatum, na de overdracht bij de notaris dus, raar maar waar...

EInd goed, al goed!
Daarom gaan we er nu vanuit dat ons huis verkocht is! Eindelijk duidelijkheid en zekerheid, in ieder geval voor 95% zeg maar... De verkoop van ons huis gaat door. Onze buren krijgen nieuwe buren!

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Dat kan!  Klik hier en like...  

dinsdag 21 juli 2015

De Walkertjes

Geen vakantie dit jaar...
Het is vakantietijd! En voor het eerst in al die jaren samen, gaan wij dit jaar niet op reis... Hoewel je twee keer verhuizen en in oktober aankomen op onze, voorlopig laatste, bestemming ook een reis zou kunnen noemen... Dit jaar blijven we dus 'thuis' wat in ons geval drie huizen betekent. Ondanks dat we het momenteel best druk hebben en onze focus geheel bij onze verhuizing ligt, nemen we af en toe even een momentje om terug te denken aan al die mooie reizen die we samen al gemaakt hebben. Met al die mooie herinneringen die niemand ons ooit nog afneemt. Dit jaar doen we het met de herinneringen. Maar volgend jaar gaan we weer!

Op reis
Reizen, o wat houden we ervan. Nieuwe culturen ontdekken met volledig andere gewoonten, heerlijk. En wat hebben we veel geleerd tijdens onze reizen. Hoe goed we het hebben in een land als Nederland en dat echte armoede nooit went... Dat het in het leven niet alleen draait om geld en materiële zaken, maar om liefde, medededogen en respect.

Familie Walker
Tijdens onze reizen ontmoeten we altijd andere reizigers. En sommige blijven net iets langer ‘hangen’ dan andere.
Tien jaar geleden reisden wij door het ongerepte, wonderschone Laos en het stevig door het Rode Khmer-verleden aangetaste, maar o zo mooie, Cambodja.

Wij ontmoetten daar een Engels echtpaar, meneer en mevrouw Walker. De Walkertjes, zoals wij ze vanaf dat moment noemen, waren net met pensioen. Ze hadden hun koophuis verkocht en hun intrek genomen in een piepklein appartementje om eindelijk te kunnen gaan doen waarvan ze al jaren droomden... reizen. Het was er nooit van gekomen; vanwege geldgebrek, de kinderen, zorg voor ouders en natuurlijk werk. En nu maakten ze dan eindelijk hun droom waar. En wat waren ze enthousiast!
En denk nou niet dat dit echtpaar een volledig verzorgde, luxe seniorenreis of zo deed, welnee, ze waren net als wij aan het back packen. Keiharde stenen ‘bedden’ zonder matras, ijzig koud water en geen douche, een slower dan slow slow boat, darminfecties en malariapillen, het hoort allemaal bij back packen. Over eenvoudig leven gesproken... En de Walkertjes vonden het enig. Souvenirs hoefden ze niet te kopen, want ja, ze gingen natuurlijk niet met overbodige spullen in hun rugzak rondsjouwen. Bovendien was hun appartement veel te klein voor souvenirs, nee joh, herinneringen bewaarden zij wel in hun hoofd en vooral in hun hart...

Spijt!
En wat hadden de Walkers spijt! Spijt dat ze niet jaren eerder waren gaan reizen. Want o, wat genoten ze. Wij waren hun helden, omdat wij (toen dertigers) onze reisdromen op jonge leeftijd waarmaakten en al heel veel van de wereld hadden gezien. Ze drukten ons dan ook op het hart vooral door te gaan met reizen en desnoods ook huis en haard te verkopen om het financieel mogelijk te blijven maken. Ik werkte destijds gemiddeld zo’n 40 tot 60 uur per week en verdiende daarmee een aardige duit. Hoe had ik toen kunnen vermoeden hoe ‘waar’ de werkelijkheid van de Walkers was? Doordat ze deden wat ze deden, werden de Walkertjes onze helden. Want wat waren ze leuk en blij en gelukkig.

Heroes
We zijn inmiddels tien jaar verder. Reizen is nog steeds onze allerliefste hobby. Hoe het met de Walkertjes gaat en of ze nog steeds reizen, we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Meer dan dat dit echtpaar Walker heet en uit Engeland komt, weten we namelijk niet...

Toch zijn de Walkertjes nog steeds onze heroes. Omdat zij ons toen, tien jaar geleden toen dat nog helemaal niet gebruikelijk was (!), leerden dat het in het leven niet draait om geld en materiële zaken, maar om het volgen van je hart en het realiseren van je dromen. Ook als dat betekent dat je daarvoor je hele hebben en houwen moet verkopen. Regelmatig hebben we het nog over dit echtpaar en we hopen dat het goed met hen gaat. Een ding is zeker; bij iedere reis die we maken denken we aan ze en in gedachten reizen de Walkertjes nog altijd met ons mee.

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Dat kan!  Klik hier en like...  

maandag 20 juli 2015

Allemaal de schuld van het bos...

Zo begon het allemaal...
Het is allemaal de schuld van het bos... Nou ja, niet echt van het bos, maar van ons huisje in het bos. In Drenthe. Daar is het allemaal begonnen...

In april 2012 gingen Martin en ik samen een weekendje weg. Dat deden we wel vaker, maar dit keer gingen we naar Drenthe... En ik was op slag verliefd op Drenthe. Staaapelverliefd, zou je kunnen zeggen. Zo verliefd dat ik gelijk wilde verhuizen, tsja, zo ben ik... Nu was dat ook toen al niet zo praktisch met vooral Martin's werk, ik had toen nog niet besloten om te stoppen met werken. En dus zocht ik een andere mogelijkheid om toch vaker in Drenthe te kunnen verblijven, tsja, zo ben ik...

Vanuit het hotel waar we destijds verbleven, zocht ik op Funda naar huizen en kwam op die manier bij recreatiewoningen terecht. Bingo! Met lichte dwang kreeg ik Martin zover dat we een wandelingetje maakten over verschillende 'vakantieparken'. Met lichte dwang, want Martin had op dat moment vooral visioenen van overvolle campings met bierdrinkende, dikbuikige Duitsers die 's middags om twee uur luidruchtig lallend voor hun caravan hingen... En ja hoor, dat soort parken bestaat ook, zelfs in het pittoreske Drenthe...

Kansen zien...
Ik zag een huisje waar ik gelijk verliefd op was en ook Martin vond dit 'niet onaardig'. De volgende dag moesten we weer naar huis, maar we gingen toch nog even kijken bij 'het' huisje. Twee weken later was het van ons, tja zo ben ik...

En daar in het bos in Drenthe, begon mijn grote consuminderavontuur en het schrijven van dit blog. Omdat ik me bewust werd van mijn eigen gedrag... Nog eens lezen? Klik hier voor mijn blog 'Bewustwording in het bos'.

Tot op de dag van vandaag hebben we geen seconde spijt gehad van ons huisje in het bos! Neeee, ook Martin niet! Iedere keer als we in Drenthe zijn, ervaren we opnieuw wat een goede beslissing het toch geweest is ons huisje in het bos te kopen.

Pimp it up!
Nu drie jaar later, hebben we het aardig opgepimpt met een nieuwe boiler met echt heet water om heerlijk te douchen, we hebben het leuk ingericht, kochten onlangs fijne dekmatrassen, vervangen binnenkort alle witte jaloezietjes door grijze verduisterende rolgordijnen, hebben Philips Hue-lampen (daaaar wel!), plaatsten afgelopen weekend een nieuwe keukenkraan omdat de oude lekte, lieten in april internet aanleggen (erg handig blijkt nu!) en de schuldigste aller schuldenaren; in november lieten we een houtkachel (JAnus) plaatsen. Door die houtkachel kunnen we het hele jaar in ons huisje in het bos verblijven. Zonder houtkachel is het simpelweg te koud, een gaskachel verwarmt het huisje niet genoeg. Met houtkachel is het heerlijk toeven daar in het bos, en als we vaker naar Drenthe zouden kunnen gaan, zouden we met een veel kleiner woonhuis afkunnen, zelfs zonder tuin, want we hebben tenslotte een 'bostuin' rondom ons huisje (100 m2 eigen grond).

De schuld van het bos...
En zo kwam het dat Martin in december de, hier alles op zijn kop zettende en inmiddels zeer beruchte, legendarische vraag stelde; 'Waarom gaan we niet verhuizen?'

En ook jij weet wat de gevolgen hiervan zijn... En wat zijn we blij met onze beslissing een nieuw, eenvoudiger leven te beginnen in Amsterdam. We hebben er zin in! Dagelijks roepen we gekscherend tegen elkaar: 'Het is allemaal de schuld van het bos!'

Facebook
Volg Consuminderen met Plezier ook op Facebook.  Klik hier en like...

vrijdag 17 juli 2015

IJstijd!

Zomer!
Het is zomer en dat betekent... ijstijd! Heerlijk genieten van een ijsje hoort voor mij echt bij de zomer. Het ultieme zomergevoel; ijs eten in de zon, mmmmmm. Wij houden van zowel schepijs als softijs. Het leven is goed!

Het allerlekkerste softijs van Nederland (jaaaaa), koop je in Drenthe... Bij Alida's Smulpaleis in Roden om precies te zijn. Klik hier voor de link naar de website. Dit softijs is zoooooo romig en zoooooo zacht, echt het allerlekkerste softijs van Nederland!

Alida's smulpaleis is een waar smulparadijs, ook voor glutenvrije eters! Zonder gedoe kun je hier ijs in een plastic bekertje kopen en dat is wel zo handig voor glutenvrije eters... Niet helemaal milieuvriendelijk (daar ontkomen glutenvrije eters helaas niet aan), maar Alida's Smulpaleis is uitgeroepen tot de duurzaamste cafetaria van Nederland, dat compenseert dus stevig...

Bij Alida's smulpaleis kun je uitstekend terecht voor glutenvrije patat met mayo of speciaal met een glutenvrije frikandel of kroket. De glutenvrije snacks worden met veel zorg bereid en als de, zeer klantvriendelijke, medewerkers van Alida weten dat je glutenvrij eet, krijg je bij je ijs een speciaal lepeltje wat niet in de buurt van de (glutenvolle) ijshoorntjes heeft gelegen. Echt geweldig!

Alida's smulpaleis is gehuisvest in Roden en is zeker de moeite waard om een stukje voor om te rijden. Misschien leuk om te weten als je niet vaak in de omgeving van Roden te vinden bent; naast Alida bevindt zich een supergrote vestiging van kampeerwarenhuis De Vrijbuiter. Dussse, eigenlijk is er altijd een reden om naar Roden af te reizen. Wij kunnen niet wachten tot ons volgende bezoek!

Facebook
Volg Consuminderen met Plezier ook op Facebook.  Klik hier en like...