woensdag 27 mei 2015

De bomen en het bos

Internet in het bos
Inmiddels alweer een flink aantal weken geleden, kregen we internet in ons huisje in het bos (klik) in Drenthe. En dat bevalt meer dan uitstekend. Mijn angst dat dan misschien het 'vakantiegevoel' uit ons huisje zou verdwijnen, was ongegrond. Sterker nog, door internet is het nog relaxter geworden in het bos. Omdat ik nu in ieder geval in staat ben en kan reageren op intens zeer zwaar belangrijke e-mails die bijvoorbeeld te maken hebben met de verkoop van ons huis. En dat schept rust.

Niet l*llen, gaten vullen!
Er was een heel piepklein nadeeltje aan het laten aanleggen van de benodigde internetkabels; het liet een kale plek in onze voortuin in het bos achter...

Nu zou deze kale plek normaal gesproken binnen een jaartje of zo weer dichtgegroeid zijn, dus geen probleem. Bovendien parkeert Martin de auto altijd op de kale plek, dus waar gaahaat het over? Maar... ik zag in dit piepkleine nadeeltje natuurlijk weer een voordeeltje... Als we de auto nu eens een stukje meer naar rechts, je weet wel bij de grote boom, zouden parkeren? Dan zouden we een grotere voortuin kunnen creëren. En dan bedoel ik niet groter van formaat, want dat verandert natuurlijk niet, maar we zouden een groter, ruimer en wijdser bosaanzicht kunnen realiseren. Leuk, dus doen!

Nu voelt het wel een beetje gek om bomen in het bos te planten, ik geef eerlijk toe dat het voelt als water naar de zee dragen, maar toch deden we het. Heerlijk om lekker buiten in de frisse boslucht bezig te zijn. We plantten een best al grote Pinus en Ilex, drie Laurierstruiken, een nu nog kleine Spar en een mahoniestruikje. Ben je al een behoorlijk kapitaal kwijt en zie je het nauwelijks...

En we plantten eindelijk Martin's grote wensdroom... Rhododendrons! Rhododendrons zorgen al jaren voor hilarische interne grappen bij ons... Ik heb Rhodo's altijd afgewezen op basis van 'te tuttig'. De werkelijke reden dat wij nooit eerder Rhodo's hadden, is dat deze planten graag zure grond willen en zeker geen kalkrijke. Daardoor zullen ze het in onze tuin in Dordrecht nooit echt goed gaan doen. In het bos doen ze het uitermate goed en daarom nu de keuze voor maar liefst vijf (!) Rhododendrons. En wat vind ik het heerlijk, zoveel 'tuttigheid', zeker nu ze zo wonderschoon gaan bloeien!

Ook verplantten we de 'kastanjeboom' die onze jongste leasedochter Aylin een jaartje of twee geleden plantte (kastanje in de grond duwen, klaaaar!). Geweldig hé?

We plantten een haagje van beukhaag. Martin staat erbij en kijkt ernaar alsof hij twijfelt of het ooit goed komt... De beukhaag is nog steeds bruin, maar... afgelopen weekend hebben we eindelijk (!) de eerste jonge, groene blaadjes gesignaleerd!

Ook verhuisden we onze grote tuinheld Ganesha alsvast van Dordrecht naar Drenthe, alwaar hij een superleuk plekkie heeft gevonden in het bos. Ganesh kijkt hier een beetje donker, maar hij is een echter lekker licht typetje hoor!

Nu is het afwachten of alles goed aanslaat en zo groeit dat we straks de bomen door het bos niet meer zien... Voorlopig genieten we nóg meer van ons huisje en tuintje in het bos!

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...

dinsdag 26 mei 2015

Hoe kies je een ander huis?

Wat wil je ècht?
We gaan dus verhuizen. Maar hoe kies je nu een ander huis? Om een huis te kiezen dat goed bij ons past, heb ik onze wensen geïnventariseerd en onderstaande ‘droomwensenlijst’ opgesteld met eisen waaraan een ander huis voor ons moet voldoen. Een heel belangrijk aspect hierbij is dat we een eenvoudiger leven willen. Daarmee heb ik natuurlijk rekening gehouden bij het vaststellen van de criteria. Een grote rietgedekte kluswoonboerderij zonder riolering en badkamer, maar met 2 hectare (moes)tuin in the middle of nowhere en als enige vorm van openbaar vervoer een lokale bus die 1x in de drie dagen in 1 uur en 40 minuten naar de dichtstbijzijnde grote stad rijdt, gaat het dus niet worden...
Omdat we geen economische binding of zoiets hebben met Dordrecht, hoeven we ook niet in Dordrecht te blijven wonen...

Droomwensenlijst voor ons nieuwe huis:

1. Kleiner dan 180 m2
We hebben met z’n tweetjes geen vier verdiepingen met een woonoppervlak van 130 m2 plus een grote kelder (50 m2) met een separate ruimte voor wasmachine en droger en ook nog een ruime zolderkamer met dakkapel plus drie slaapkamers nodig. Ons nieuwe huis mag dus een flinke maat kleiner...

2. Minder onderhoud
Weinig tot geen (buiten)onderhoud aan dak, dakgoten, dakkapel, buitenkozijnen en andere onderhoudswerkzaamheden op hoogte die we niet zelf kunnen of willen uitvoeren.

3. Dichter bij Drenthe
Onze huidige reistijd naar Drenthe bedraagt gemiddeld 2,5 uur. Een paar weken geleden deden we er door files maar liefst 4 uur en een kwartier over. Gelukkig is dit een zeldzaamheid, maar iets dichter bij Drenthe is wenselijk, want ons huisje in het bos in Drenthe blijft.

4. Dordrecht binnen één uur bereikbaar
Omdat we altijd binnen een uur (met de auto) bij onze leasedochters Ayca en Aylin willen kunnen zijn, moet Dordrecht binnen een uur bereikbaar zijn.

5. Rustig en groen, maar geen vinexwijk...
We zouden graag rustig en (een beetje) in het groen willen wonen. Geen trams door de straat dus... Zeker ook geen nieuwbouw-allemaal-hetzelfde-blokkendoos-brrrr-ongezellig-en-dan-moet-je-allemaal-dezelfde-raamdecoratie-van-de-vinexpolitie-getver!-vinexwijk. Het zal je duidelijk zijn; een vinexwijk slash nieuwbouwcellenbetonblok spreekt ons allebei niet aan.

6. Veel te beleven, te doen en te eten...
Binnen een kwartiertje (ongeveer hè, pin me er niet op vast...) willen we in ‘de stad’ zijn. Bij voorkeur een bruisende, energieke stad waar veel te beleven is, veel reuring, veel te doen, veel musea en waar we vooral heel veel restaurantjes, eettentjes, cafeetjes, terrassen, ijssalons en frozen yoghurt-winkeltjes kunnen bezoeken.

7. Geen (moes)tuin
Waaaaat, geen tuin? Nee, ons nieuwe huis hoeft geen tuin te hebben. Het mag wel, maar het hoeft niet. Voor het echte buitenleven hebben we tenslotte ons huisje in het bos in Drenthe. En voor de duidelijkheid; dit houden we ook! In Drenthe kunnen we lekker buiten en in de tuin bezig zijn. Ons leven zou echt eenvoudiger zijn als we ‘nog maar’ één tuin hebben in plaats van twee of zelfs drie zoals vorig jaar nog het geval was...

8. Hypotheekwensen
Al eerder bedacht ik welke hypotheek ik zou kiezen als mijn leven een blanco blad zou zijn. Hierover schreef ik het blog Welke hypotheek past bij mij? *klik*. En ja hoor, deze wensenlijst gebruiken we nu echt bij de keuze voor een ander huis!

9. Het hoeft niet perfect...
Ons nieuwe huis hoeft niet in perfecte staat te verkeren. Daarmee bedoel ik dat het voor ons prima is als er een nieuwe vloer in moet, of een nieuwe keuken, badkamer of voor mijn part alles... Wij kunnen goed door ‘minder goed onderhoud en andere ongemakken’ heenkijken en vinden het leuk om een huis ‘eigen’ te maken. We maken het gewoon zelf helemaal perfect!

10. Drie slaapkamers
We wikten en wogen over het aantal slaapkamers dat we graag willen hebben. Twee of drie? We hebben besloten dat onze voorkeur uitgaat naar een woning met drie slaapkamers. Deze hoeven trouwens niet groot te zijn, dat dan weer niet... Een slaapkamer voor ons (duh) waarin we geen, lees geen, bureautjes, stoelen, bankjes, pc’s, kastjes en zo, neer zullen zetten. Ik vind het prettig als de slaapkamer een rustige en vredige sfeer uitstraalt, daarom komt er een groot bed in (matrassen zijn 1,80 x 2,20 meter, omdat Martin anders niet in bed past...), twee nachtkastjes en hooguit nog een kledingkast als dat past. Verder niet. Een tweede slaapkamer hebben we nodig als werkkamer, zodat we een rustige plek hebben waar ik kan schrijven en Martin kan werken. En een derde slaapkamer is handig voor bijvoorbeeld extra kastruimte en als logeerkamer voor onze leasedochters.

11. Goed gevoel...
Leuk hoor, zo'n praktische lijst met allemaal criteria waaraan ons nieuwe huis moet voldoen. Deze zullen we voornamelijk gebruiken bij het kiezen van een huis op Funda. Want... het allerallerallerbelangrijkst is toch wel dat een huis goed voelt. Dat valt nu eenmaal niet in woorden te vatten. Mijn ervaring is dat ik vrij snel na binnenkomst van een woning weet of 'dit em kan worden of niet'. Eigenlijk weet ik binnen een paar seconden of een huis kanshebber is of niet. En ondanks mooie, overzichtelijke en rationele lijstjes, zullen wij ons nieuwe huis puur vanuit emotie kiezen. Zo zijn we...

Ben jij ook zo benieuwd waar we naartoe zullen verhuizen? Je hoort er binnenkort ongetwijfeld meer over van me...

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...  

vrijdag 22 mei 2015

We gaan verhuizen!

Witten, schilderen, opruimen, opruimen, opruimen en dus...
Afgelopen weken was ik niet op dit blog en op Facebook aanwezig, omdat ik me bezighield met verven, schilderen, witten en het lekker opfrissen van mijn woning. Alles is weer heerlijk fris en helemaal zomerklaar. We kunnen er weer een paar jaar tegen! Ahumpiedump, we zouden er weer een paar jaar tegenkunnen... Ware het niet dat we andere plannen hebben... Een aantal van jullie had het al lang in de gaten.... En het klopt; we gaan verhuizen!

En al dat opruimen, opruimen en nog meer opruimen deed ik echt niet omdat dat zo lekker hip is, omdat minimalisme de bom is of omdat ik het goede voorbeeld voor orde en netheid wil geven, bleeeeeh, nee joh, natuurlijk niet! Wel dus, omdat we gaan verhuizen.

Zoals ik ik mijn blog Wat wil je echt? (klik voor de link) schreef, verhuizen we niet naar Drenthe. Natuurlijk houden we ons gezellige, knusse huisje in het bos, we kunnen en willen niet zonder Drenthe.

De verhuisvoorbereidingen zijn hier inmiddels al een paar maanden in volle gang. En momenteel zijn we druk bezig met het verkoopklaar maken van ons huis in Dordrecht. Daarvoor verfden en schilderden we eerder dit jaar al de badkamer, de huiskamer, de keuken en de afgelopen weken dus ook de slaapkamer en de kleedkamer, zoals wij em heel decadent noemen.

Maatje te groot
De reden dat we gaan verhuizen is simpel; dit huis is een maatje te groot voor ons geworden. Een behoorlijk maatje. Want echt, het is een fantastische jaren dertig-woning die we helemaal naar onze smaak (en met respect voor de jaren dertig) hebben verbouwd met natuurlijke en duurzame materialen als Belgisch hardsteen, terrazzo en getrommeld marmer. Als we de kelder die over de breedte van ons hele huis loopt meerekenen, hebben we zo’n 180 m2 woonoppervlak. Met z’n tweeën. Vier verdiepingen hebben we ook niet echt nodig. En voor twee personen zijn vier slaapkamers ook ‘best’ veel, zelfs als je er een ‘kleedkamer’ noemt...

Mooi wonen
Omdat ons huis een maatje te groot geworden is, wordt het tijd om plaats te maken. Voor andere mensen die deze ruimte beter kunnen gebruiken. En natuurlijk doet de beslissing om te gaan verhuizen ook een beetje pijn. Want o, wat wonen we hier met veel plezier. En, wat is ons huis toch mooi! Heel grappig. Afgelopen maanden was ik vooral bezig met opruimen en hier en daar een beetje opfrissen met een likje verf. Dan zie je tijdelijk de schoonheid van je huis niet meer... Maar... nu alles klaar is, zien we weer hoe mooi ons huis is. En hoe ruim. Lopen we samen door de ruimten te ohen en ahen. Oooooh, groot hè? Aaaaah, waarom gaan we hier eigenlijk weg? Op die manier. En ondanks dat we met pijn in ons hart weggaan, zijn we blij dat hier straks andere mensen misschien wel net zo gelukkig gaan worden als wij. En hier met net zo veel plezier zullen wonen. Dat is een mooi gedachtegoed. Ja, we zijn er klaar voor om verder te gaan in een ander huis. Tot die tijd genieten we nog even van ons mooie, gezellige huis hier in Dordrecht. Home is where the heart is!

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...  

donderdag 21 mei 2015

Een nieuw rugzakje

Een fijn nieuw rugzakje...
Onlangs realiseerde ik me dat het hoog tijd is voor een nieuw rugzakje. Dat kwam omdat ik in Diergaarde Blijdorp mijn ‘gewone’ handtas niet zo handig vond. Nee, een rugzakje zou veel handiger zijn...

De stinkende rode...
Nu heb ik natuurlijk wel een rugzak, maar die is te groot voor een dagje dierentuin. Aangezien ik geen eten en pakjes drinken meeneem, is een klein rugzakje waar een flesje water in past, prima.
Nou heb ik nog een rugzak, een rode, die voor dit doel prima geschikt zou zijn, als hij niet zo zou stinken... Een stinkende rugzak, wat is dat nu weer voor gekkigheid? Ik vind em stinken naar... kattenpies... Bleeeeh! En die geur krijg je er nooit meer uit, dus daarom maar een nieuwe kopen...

Toch vond ik het zelf een beetje een raar verhaal, omdat mijn poezendiva’s nooit zomaar ergens in of op plassen, nog nooit in de buurt van de rode rugzak zijn geweest en voor zover ik weet, trekt de rode rugzak ook geen andere kattenbeesten aan... Zou die verschrikkelijke geur dan toch veroorzaakt zijn door de twee zeer sterk naar zeik riekende paraplu’s die ik ongetwijfeld nat mijn rugzak ingekiept heb om ze er vervolgens nooit meer uit te halen? Je weet het maar nooit en daarom besloot ik mijn rugzak eerst maar eens te wassen. Hupsakee, gewoon in de wasmachine op een kort programma op 30 graden. En je raadt het nooit, maar de kattenpiesgeur was helemaal verdwenen. Mijn rode rugzak ruikt prima!

Het kleine blauwe tasje dat grijs bleek...
Terwijl ik me geestelijk flink bezighield met de rode rugzak, bedacht ik dat ik ook nog een klein blauw tasje moet hebben. Maar waar was dat eigenlijk gebleven? Na helemaal niet zo lang zoeken vond ik het. En bleek het niet blauw, maar grijs te zijn. Gek hè? Jarenlang echt veel gebruikt en je dan vergissen in de kleur? Het zal de leeftijd wel zijn...

Dit grijze tasje zou ook heel geschikt zijn voor een dagje dierentuin of zo, als hij niet zo vies zou zijn... Jaaaaa, ik verzin er heus nog wel een paar om toch een nieuw rugzakje te kunnen kopen! Hoewel ik eigenlijk heel erg verknocht ben aan mijn vieze, smoezelige grijze tasje... Het grijs was helemaal greige zeg maar. Maar ja, als ik een rode rugzak kan wassen, waarom een grijs tasje dan niet? En zo geschiedde, het grijze tasje ging in bad. En... kwam er betoverend schoon en fris weer uit. En nee, het bleek niet toch blauw van kleur te zijn, dat dan weer niet...

Mijn rug op!
En dus verviel de absolute noodzaak (ahum...) om een nieuw rugzakje te kopen. Maar... misschien zou een nieuw rugzakje toch wel handig zijn... En dus googelde ik er lustig op los. En daar bleef het bij. Want een nieuw rugzakje kost al snel zo’n slordige 80 euro... Ja, ik weet het, ik heb een dure smaak...

En dus besloot ik om geen nieuw rugzakje te kopen. Ik heb het niet nodig en ik vind het zonde van het geld dat ik liever aan iets anders besteed. Dat is consuminderen voor mij; het ene niet doen om het andere wel te kunnen doen. Hupsakee, 80 euro bespaard! ☺Jaaaa, het leven is goed!

Ik besloot dat het nieuwe rugzakje mijn rug op kan. Ik doe het voorlopig met mijn rode rugzak en mijn geliefde grijze tasje!

Heb jij dat nou ook wel eens?
Dat je perse iets wilt kopen omdat je het echt heel erg ‘nodig’ hebt en dat je het dan toch niet koopt, omdat je het helemaal niet nodig hebt? En zo ja, wat dan?

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...  

woensdag 20 mei 2015

Het dilemma van de zwarte broek...

Niet wereldschokkend, hoewel?
Nou heb ik toch een lastig ietsje... Niet wereldschokkend of anderszins hemeltergend, maar toch, het is wel een ietsje... Het dilemma van de zwarte broek... Klinkt als een spannend tieneravontuur hè? Ook en zelfs dat is niet het geval... Het gaat hier namelijk om een zwarte broek, hoe spannend kan het zijn?

Moet ie weg of hoeft ie niet? *tadadam*
Onlangs schreef ik in mijn blog Wat hou je dan nog over? *klik* dat ik stevig aan het opruimen ben en eigenlijk kun je wel zeggen heel stevig. Heel, heel stevig. Al jaren en jaren hanteer ik drie criteria om te bepalen of spullen deel uit mogen blijven maken van mijn leven, maar nu pas ik ze ook nog toe...

En nu heb ik dus een dilemmaatje met een broek. Een zwarte broek. Prima modelletje. Met een licht glansje. Het is een mooie, zwarte broek. Het dillema is; mag ie blijven of moet ie weg? Nou lijkt het logisch om deze broek te houden, maar dat is dus precies het dilemma...

Wat gaaaaan we doeeeeen, houden of weggeeeeeeven?
Eerst maar eens even stevig onderwerpen dus aan mijn eigen drie ‘houden-criteria’:

1. Gebruik ik het?
Ja, ik draag de zwarte broek, want het is een mooie broek met een prima pasvorm, check!

2. Word ik er blij van?
Ja, want het is een mooie, goed passende broek en als het licht erop schijnt, glanst ie zo mooi, check!
Nee, want deze mooie broek heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht... Op stof, haren, pluizen, kattenharen en alles wat maar enigszins wollig is of lijkt...check!

3. Moet ik het bewaren?
Neen, er is geen enkele noodzaak tot het bewaren van deze zwarte broek, check!

Kortom; ik draag de broek regelmatig, maar minder vaak dan gewenst. Ik hoef em niet te bewaren, hij mag dus ook weg... En ik word blij van de broek, maar toch ook weer niet...

Was dan het probleem joh?
Ken je dat, zo’n kledingstuk waar van alles en nog wat aan blijft plakken en kleven? Echt, deze broek is het toppunt aller zwaan-kleef-aan-broeken! En ik heb al geprobeerd de pluizen weg te krijgen door een panty mee te wassen (dat schijnt pluizen aan te trekken). Ook ben ik met rollen plakband in de weer geweest. En ja hoor, ik heb een pluizenrollertje met afpeuterbare kleeflaag. En echt, het werkt perfect. Voor ongeveer vier minuten... Dan kan ik weer opnieuw beginnen... Het houdt niet op met deze pluizenwuisbroek.

Maar ja, is het nou niet een beetje decadent om een goede, mooie broek weg te doen omdat er pluisjes op zitten? Maar eerlijk is eerlijk, ik kan em ook niet met goed fatsoen weggeven. Lekker dan, dat je iemand anders ermee opzadelt... Weggooien? Neeee, dat kan echt niet, toch?

Ik ben heel benieuwd of jij ook wel eens soortgelijke dilemma's hebt en vooral ook hoe je ze hebt opgelost.

Hang je em toch aan de wilgen?
Voor mij scoort deze broek op de blijheidsschaal een 5 uit 10. En dat is onvoldoende. En daarom moet ie weg. Zo. Besloten. Toch?

Lekker bossie...
Heeee, weet je wat ik doe? Ik gebruik deze zwarte broek als klusbroek, om lekker in te werken in mijn tuin bij mijn huisje in het bos. Daar maakt het geen ruk uit als er een kilo pluizen op mijn broek nestelt... Een extra klusbroek daar is geen overbodige luxe met al die dorens, overhangende takken, prikkers, bosgrond, bladeren en andere bossie dingen.

Ik hang de zwarte broek niet helemaal aan de wilgen, maar hang em gewoon aan mijn kont zodat ik ook in het bos lekker de broek aanhou... Dilemma van de zwarte broek opgelost.

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...  

dinsdag 19 mei 2015

Afscheid van herinneringen...

Blogpauze om schoon schip huis te maken...
Afgelopen weken was ik niet op dit blog en op Facebook aanwezig, omdat ik me bezig hield met verven, schilderen, witten en het lekker opfrissen van mijn woning. Alles is weer heerlijk fris en helemaal zomerklaar. We kunnen er weer een paar jaar tegen!

Ook hield ik me de afgelopen weken bezig met opruimen. Mocht je je afvragen of ik nu niet eens klaar ben met opruimen na al dat opruimen, ik vraag het mezelf ook af...

Kelder opruimen en nu echt, echt, echt...
Mijn huis was best netjes, behoorlijk netjes en opgeruimd zelfs. Maar... toch heb ik in de loop der jaren heel wat spullen verzameld die ik maar met me mee bleef slepen. In augustus woon ik tien jaar in dit huis. En staan er al tien jaar spullen in de kelder. Onuitgepakt. Onaangetast. En vooral onbewogen. Nu is dat geen enkel probleem, want ruimte zat, maar toch... Ik wilde nu echt wel eens weten wat ik allemaal bezit en waarmee ik helemaal niets doe. Daarom besloot ik de kelder nu eens echt op te ruimen. Best wel even slikken, want ik wist vantevoren dat ik spullen tegen zou komen, waaraan niet alleen leuke herinneringen kleven... Dat is ongetwijfeld ook de reden dat ik niet eerder aan deze klus begon...

Diepvriesdozen zonder deksel...
De eerste dozen gingen als een dolle, dat waren namelijk de nog niet echt oude spullen zoals diepvriesdoosjes zonder deksel, eiersnijders, bloempotten en heel veel andere spullen die zondermeer naar de kringloop konden.

Leeftijdsfase 20 tot 33 jaar...
Toen volgden dozen met fotoalbums van mijn leven tussen de pak em beet 20 en 33 jaar toen ik nog getrouwd was met mijn eerste echtgenoot waarmee ik 12 jaar getrouwd was. Grappig om alle foto’s weer eens te zien, maar ik vond het wel tijd om afscheid te nemen. Ook de fotoalbums van mijn eerste trouwdag deed ik, zonder spijt of andere negatieve emoties weg. Het werd ook tijd afscheid te nemen van mijn eerste trouwjurk die ik dus al vanaf 1991 met me meesjouw... Prima, dat leven is geweest en ik had hier dan ook geen enkele moeite mee.

Ook uit diezelfde levensfase; mijn verzameling teddyberen die ik toen ik hierheen verhuisde al flink had uitgedund. Wat restte was nog een hele grote doos vol teddyberen. En verzamelaarsberen van o.a. het merk Steiff... Destijds retedure beren, denk aan honderden guldens per beer... Maar nu, in 2015 niet meer aan de straatstenen kwijt te raken... Althans, niet via Marktplaats. Zonde van het geld, maar ik zou het nog veel meer zonde vinden om nog langer met deze beren te blijven leuren, ze liggen niet voor niets al tien jaar in een doos in mijn kelder... Joepidoopiedoop, lekker naar de kringloop!

Geen babyfoto’s...
Vervolgens verder terug in de tijd naar de dozen met mijn jeugdspullen. Voor jouw informatie; ik had geen leuke jeugd. Daarom koesterde ik destijds mijn speelgoed en boeken des te meer. Toch werd ik er nu niet blij meer van. Ik werd bevangen door een bedrukt, benauwd en zwaar beklemmend gevoel toen ik mijn poppen en barbies weer zag. De minder prettige herinneringen kleven aan spullen uit die tijd. En spullen bewaren waarbij ik geen goed gevoel heb, doe ik niet meer.
Ik bewaarde een paar boeken en een beertje waarbij ik wel een goed gevoel heb en de rest is weg.

Ik pinkte een paar traantjes weg en heb vervolgens mijn akelige jeugdherinneringen in een aparte denkbeeldige doos ingepakt, deze heel goed dichtgeplakt, dichtgetaped (ik wil niet dat iemand anders ze vindt...) en weggedaan. Weg ermee, heerlijk!
Wel blijf ik het ontzettend jammer vinden dat ik nauwelijks jeugdfoto’s van mezelf heb. Ik heb er wel een paar, omdat ik die ooit verdonkeremaand heb in het ouderlijk huis, maar ik heb bijvoorbeeld geen babyfoto’s van mezelf. Ze bestaan wel hoor, er zijn zelfs babyalbums met mjin foto’s, maar die zijn dus helaas niet in mijn bezit...

Afscheid van herinneringen
De vrolijke en blije levensfase waarin ik nu verkeer, geeft me meer dan voldoende ruimte, veerkracht, relativeringsvermogen en vooral lol om definitief afscheid te nemen van mijn, niet altijd blije verleden. Ik ben dan ook ontzettend blij en opgelucht dat ik eindelijk afscheid heb genomen van niet alleen spullen die ik maar zinloos en doelloos met me mee bleef sjouwen of zielloos in dozen in de kelder neerkwakte, maar ook van minder leuke herinneringen. En zo ruimde ik afgelopen weken niet alleen mijn kelder op, maar ook mijn herrinneringen.

Hoog tijd dus om komende tijd nieuwe, frisse en vooral veel vrolijke herrinneringen te gaan maken!

Facebook
Consuminderen met Plezier ook op Facebook volgen? Leuk!  Klik hier en like...  

maandag 4 mei 2015

Tot gauw!

Ik ben er eventjes tussenuit! En nee, ik ga niet op reis. Zelfs niet naar mijn huisje in het bos in Drenthe. Ik blijf thuis om de boel eens lekker op te frissen. Aan de slag dus met kwasten, rollers en liters latex...

Tot gauw!